Starfsumhverfi kennara og sóknarfærin

Umræða á Alþingi nýlega um starfs­um­hverfi kenn­ara vakti sér­staka athygli mína. Það er fagn­að­ar­efni þegar vett­vangur kenn­ara fær athygli. Upp­haf umræð­unnar mátti rekja til fyr­ir­spurnar um aðgerðir er varða jöfnun kjara kvenna­stétta í sam­hengi við þá kjara­bara­áttu sem er í upp­sigl­ingu.

En það sem mér þótti athygl­is­vert og er fyr­ir­munað að skilja er að umræðan fór að snú­ast um hljóð­vist og radd­vernd kenn­ara sem mik­il­væg starfs­skil­yrði. Rétt er það að röddin er eitt aðal vinnu­tæki kenn­ar­ans og hljóð­vist skiptir svo sann­ar­lega máli. En að það sé þess eðlis og þyki til­efni til þess að fylla dýr­mætan tíma sem fæst í umræð­una á hinu háa Alþingi er mér fyr­ir­munað að skilja. Á sama tíma og skóla­sam­fé­lagið kallar mjög eftir að það fari fram alvöru umræða um starfs­skil­yrði og umbætur til að laða að unga kenn­ara og fá ein­hverja til baka sem hafa gef­ist upp á þeim aðstæðum sem boðið er upp á.

Ég spyr mig ein­fald­lega: Hvers vegna er ekki verið að ræða það sem skiptir í raun og veru máli? Það sem hefur þau áhrif að staðan er eins og hún er? Erum við að forð­ast þá umræðu? Þykja stað­reyndir of við­kvæmar? Er staðan sú að kerfið telur sig þurfa að grípa til varna og benda á ein­hverja þætti sem að mínu mati gera minna úr stöð­unni og alvar­leik­anum en hitt?

Ég væri til í að sjá til­lögur sem leitt gætu til að ungir kenn­arar heillist af því að koma til kenn­nslu. Ungir kenn­arar eiga ekki til orð yfir þeim stífa tímara­mma sem boðið er upp á sam­kvæmt kjara­samn­ing­um. Mín­útu­taln­ingin er ein­stak­lega frá­hrind­andi fyr­ir­komu­lag.

Starfs­um­hverfi sem hefur hvata til nýsköp­unar er líka aðlað­andi fyrir unga kenn­ara, sem brenna fyrir starf­inu sínu, rétt eins og í öðrum starf­stétt­um. Leysum upp kennslu­skyldurammann og styðjum við frum­kvæði kenn­ara til nýsköp­unar með því að gefa tíma í verk­efni og kennslu í bland. Það er árið 2019 og ungir kenn­arar botna hvorki upp né niður í þeirri mín­útu­taln­ingu, sem barist hefur verið um alla þeirra ævi.

Kenn­ara­stéttin er orðin of gömul og þeim fækkar sífellt innan hennar raða sem hafa þá orku sem þarf til að stokka upp og breyta. Kerfið er staðnað og því verður að breyta.

Verst er að sveit­ar­fé­lög skuli binda sig í viðjar kerf­is­ins og fórna sjálf­stæði sínu til að gera betur og vinna með sínum hópi innan hvers sveit­ar­fé­lags. Þungt, lamað og stórt kerfi er ekki fært um að stuðla að raun­veru­legum breyt­ing­um.

glogo.png